Ondersteuners in de tang tussen ‘Oud’ en ‘Nieuw’

timeoutIn de transitie tussen de ‘oude’ en de ‘nieuwe’ manier van werken waarin veel organisaties zich nu bevinden, dreigen medewerkers in ondersteunende functies steeds meer grip op hun situatie en op henzelf te verliezen. Reden waarom organisaties nú moeten investeren in deze groep medewerkers om te voorkomen dat straks een groot deel ervan aan de zijlijn komt te staan.

Neem als voorbeeld Els. Els is 15 jaar geleden aangenomen als secretaresse. Het belangrijkste criterium was een grote typevaardigheid. Bovendien werd tijdens het sollicitatiegesprek gesteld dat men liever niet had dat de secretaresse op eigen initiatief teksten ging zitten verbeteren. Kortom, accuratesse in combinatie met volgzaamheid. Nu 15 jaar later vraagt diezelfde werkgever aan diezelfde secretaresse om actief mee te denken, de workload van de leidinggevende te prioriteren en met verbetervoorstellen te komen t.a.v. werkprocessen. Oftewel, snapsnelheid en snapvermogen in combinatie met een dosis assertiviteit.

Is het reëel wat deze werkgever vraagt? Kunnen al deze competenties in één persoon, al dan niet latent, aanwezig zijn? Wat heeft de secretaresse in die 15 jaar gedaan om zich verder te ontwikkelen? Wat zijn op dat gebied haar drijfveren? Heeft zij zich afgevraagd waar zij energie van krijgt en komt ze in haar dagelijkse werk toe aan die energie? Wat heeft  de werkgever de afgelopen 15 jaar gedaan met Els? Is er in haar ontwikkeling geïnvesteerd? Is met haar gesproken over haar drijfveren en talenten? Of is er vanuit gegaan dat ze ‘vanzelf wel mee verandert’?

In een tijd waarin veel gevraagd gaat worden van de zelfredzaamheid van medewerkers, van verantwoordelijkheid nemen en resultaatgericht handelen, is het maar helemaal de vraag of alle medewerkers daar zelf toe in staat zijn. Met name medewerkers in ondersteunende functies die vooral gewend zijn vanachter de coulissen te opereren nu in één keer te vragen vol overgave op dat podium te gaan staan, is in mijn ogen te veel gevraagd. In de praktijk ervaar ik dat veel ondersteuners worstelen met hun rol die aan het veranderen is.

Aan HRM en leidinggevenden de schone taak hen te helpen met deze nieuwe rol door met hen in gesprek te gaan, in gezamenlijkheid vaststellen wat ze nodig hebben en hoe hun toekomst er uit gaat zien, hetzij binnen hetzij buiten de organisatie. Natuurlijk heeft de medewerker hierin zelf ook een rol te spelen. Maar laat de werkgever nu de eerste stap zetten. Er is zo veel meer uit ondersteuners te halen. Je moet het alleen wel willen zien.

 

Annemarie de Martines is expert op het gebied van managementondersteuning in de 21e eeuw. Zij schrijft blogs over Het Nieuwe Werken, nieuw organiseren, sociale innovatie etc. Voor meer informatie: https://www.quadrantadvies.nl/2016

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top